(2026 Week 13)
En dan hier de medicijnenvitrine uit het museum. De twee belangrijkste medicijnen in mijn leven – Insuline en Haloperidol of Haldol – staan er niet in, maar wel vinden we daar Lacix-Reserpine, Librium, Methylphenobarbitalum, Nozinan, Prazine, Soneryl, Taractan, Truxal, Tryptizol en Valium 5. En daaronder, in rood, precies hetzelfde medicijndoosje als ik in mijn medicijnkastje heb staan.
Over insuline heb ik het al gehad. Daarmee probeerde men een soort epilepsie te induceren, convulsies op te wekken. Op de website van Stichting Skepsis lees ik : ‘Voor alle shocktherapieën geldt dat er geen goed werkingsmechanisme bekend is. Van de malaria-, insuline-, en cardiazolbehandelingen denkt men dat het eigenlijk niet wetenschappelijker is dan een therapeutische klap op het hoofd met een honkbalknuppel.’ Maar hoe zit het dan met de moderne psychofarmaca?
Een van de vragen die ik me in de eerste jaren na mijn opname regelmatig stelde was: heeft dat Haldol nu iets specifieks gedaan in mijn hersenen waar ik baat van heb gehad? Iedere keer kwam ik uit bij de vaststelling dat van zoiets geen sprake geweest kon zijn, dat mijn hersens gewoon lam waren gelegd. Het beeld dat ik daar soms voor gebruikte was een klap met een hamer – als ik meer sportprogramma’s had gekeken en minder boeken had gelezen dan was het wellicht diezelfde honkbalknuppel geworden als uit het bovenstaande citaat.
Mijn houding jegens het type medicijn dat mij uit een psychose gehaald heeft is compleet ambivalent. Ja, ik ben geholpen, maar alleen ook maar door een biomedische blik en de bijbehorende sfeer van chemische oorlogsvoering. Mogelijk was ik in een labyrint verzeild geraakt – maar had iemand me niet, in plaats van al die heggen met napalm te besproeien, met zachte hand naar de uitgang kunnen leiden? Ik ben altijd gevoelig gebleven voor verhalen over sjamanen of healers en anderen die een zonderlinge macht hebben mensen, waar niemand verder ook nog maar iets mee aan kan, tot rust en kalmte te brengen. Soms hoor je het verhaal van een bijna-psychose, die tijdens een weekje logeren bij een lieve grootmoeder toch zomaar opeen weg kan ebben. Gebeurt daar dan iets spiritueels? Kan het ook zonder honkbalknuppel?
Afbeelding: ©Collectie Museum van de Geest.