(2026 Week 10)
Het is al een hele tijd geleden, maar de herinnering aan het gesprek staat me nog levendig voor de geest. Het was met een moeder die besloten had haar zoon van een antroposofische school te halen. Hij was daar best gelukkig, ja, misschien wel té gelukkig. De moeder maakten zich zorgen over de weerbaarheid van haar kind. We leven in harde wereld, zei ze, en ik wil er zo goed mogelijk voor zorgen dat hij daar tegenop is gewassen. Die zoon zelf had ik ook een paar keer meegemaakt, ja, lieve jongen, en ik begreep wel wat ze bedoelde. Maak onze verharde zielen zacht, zingen wij weleens in de kerk, maar dan moeten die zielen zelf eerst wel een beetje stevigheid hebben kunnen krijgen. En de bezorgde moeder deed wat psychiaters ook regelmatig moeten doen: ingrijpen.
Ingrepen, interventies… Of het juiste beslissingen zijn geweest zal pas in de loop der tijd kunnen blijken. Sommige ingrepen blijken achteraf verstandig, sommige overbodig, sommige zelfs verkeerd. Iedereen die een beroep heeft met wat grotere verantwoordelijkheden heeft met ingrepen te maken, iedere ouder neemt beslissingen voor zijn of haar kind. Ingrijpen of laten gaan? Bij artsen en psychiaters is dit aan de orde van de dag. Artsen die een te grote emotionele weerstand tegen pijnlijke ingrepen hebben, zo zegt het spreekwoord, maken stinkende wonden.
Dit is een beetje de rafelrand die altijd ook ligt langs een open omgeving als het museum. Openheid, verbinding, inclusiviteit – het zijn allemaal van die mooie woorden. Je kan ermee wegdromen en dan waan je je eventjes in de eeuwige jachtvelden, terwijl je eigenlijk alleen maar je dierentuin een stukje hebt uitgebreid. En dat is zeker niet onbelangrijk. Er is een herbarium bijgekomen, en er zijn pas een paar amfibiewezens binnengekomen waarvoor er hier wél plaats is. Daarop mogen we trots zijn. We hopen dat ze zich bij ons thuis voelen.
Afbeelding: ©Collectie Outsider Art, Museum van de Geest: Keramische salamander van Ouassim Aachboun.